22 juni 2018
De Gelderlander
‘We trouwden drie weken voor hij stierf’

20 juni 2018
Omroep Gelderland Radio
Koffiegast bij Rob Kleijs

‘De fraaie schrijfstijl geeft weliswaar een harde realiteit weer, maar doet qua samenstelling en woordkeuze zo nu en dan haast poëtisch aan. Dit, in combinatie met haar schrijnende verdriet én grote kracht maakt dit boekje, bescheiden van omvang maar groots qua inhoud!’ Recensie Hanneke Tinor – Centi

“In mooie, korte hoofdstukken worden door Marloes emoties in woorden gevangen. Eigen ervaringen én die van andere weduwes vormen samen een waardevolle, gevoelige handreiking voor iedereen die te maken heeft met rouw.” – Karin Kuiper

‘Een kwetsbaar verslag van het grote verlies van je geliefde, dicht op de huid en recht uit het hart geschreven’ – Petra van Rij, Founder Stichting De Jonge Weduwe

 

‘Marloes Harkema kan heel helder verwoorden hoe het voor een jonge vrouw is om in een rouwproces terecht te komen. Welke onzekerheden, vragen en kwetsbaarheden dan op je pad komen. Maar ook welke veranderingen je doormaakt en de kracht die je hierin kunt vinden. Haar schrijven zal herkenning en steun bieden aan mensen die een dergelijk proces door moeten maken.’ – Mieke Ankersmid, schrijfster van ‘Verlaat Verdriet’, en ‘Mindful omgaan met verlies’.

Noud Vielen
Noud Vielen
2018-10-19T20:40:41+0000
een heftig maar troostrijk boek

3 Comments

  1. Dank je wel voor je boekje. Wat beschrijft het mooi ook mijn gevoelens en gedachten. Ik ben dan wel niet zo’n jonge weduwe als jij-ik was 60 toen mijn man stierf- maar toch is veel hetzelfde. Ik heb nog niet eerder ook mijn gedachten zo nauwkeurig verwoord gezien. Dat doet me goed. Dank je

    Toos de Rijk
  2. Je boek heeft een paar weken op de tafel naast de bank gelegen voordat ik er in durfde te beginnen. Wat een herkenning, prachtig beschreven… Na het twee keer van voor naar achter te hebben gelezen, pak ik het nu regelmatig op en sla een willekeurige bladzij open. Door jou teksten voel ik wat ik al wist: ik ben niet alleen, ik ben niet raar, en ik mag nog steeds volop in welke vorm dan ook rouwen!
    Dank je!

    Anneke Soute
  3. Marloes, wat fijn om je te lezen! Jij zo jong, en ik al 73, maar zóo veel herkenning! Vooral in de onconventionele wijze waarop je reageert. Het ‘loslaten, ik word er boos van’, het verdriet bij je willen houden, maar ook in de donkerste krochten willen duiken om je gevoel te omschrijven ipv de kelderdeur dichthouden. Mijn liefste is pas een maand geleden overleden, na 54 jaar samen, en een ziekbed van 8 jaar. Net als jij schrijf ik elke dag aan hem alsof hij nog leeft.
    Ik wou dat je om de hoek woonde, dat ik met je kon praten. Waarschijnlijk red ik het wel, maar verdomme, ik weet het niet zeker.
    Liefs.

    ien van nieuwenhuijzen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *